បុរាណភាសិត ខែមីនា 5, 2011
Posted by សុភ័ក្ត្រ in កំណាព្យ.add a comment
បុរាណភាសិត
និយាយអំពីក្រ៥យ៉ាង
ក្រកិច្ច, ក្រកល, ក្រដឹង, ក្រយល់, ក្រវៃច្នៃទាស់
ក្រទាំង៥យ៉ាងនេះមានអត្ថន័យថា៖
១- ក្រកិច្ច គឺការអ្វីៗដែលគេត្រូវធ្វើហៅថាកិច្ចៗនេះក្រពុំមែនងាយទេ;
២- ក្រកល គឺឧបាយកម្ចាយហេតុការណ៍ណាមួយហៅថា កលៗនេះក៏ក្រ;
៣- ក្រដឹង គឺការដឹងរឿងហេតុអ្វីៗក៏ក្រ ព្រោះពុំងាយបានដឹងជាប្រាកដទេ ច្រើនតែដឹងលំៗស្រោលៗ;
៤- ក្រយល់ ការយល់នេះក៏ក្រ ព្រោះច្រើនតែបានដឹង ប៉ុន្តែពុំយល់ ដូចគេសួរថា អ្នកឯងបានដឹងរឿងហ្នឹងទេ? -ឆ្លើយថា ដឹង, ចុះយល់ទេ តើរឿងហ្នឹងយ៉ាងម៉េច? -ខ្ញុំពុំយល់ទេ;
៥- ក្រវៃច្នៃទាស់ ការទទឹងទាស់ ឲ្យគេទាស់គាំងភ្លាម ត្រូវតាមការពិត ឬត្រូវត្រង់តាមផ្លូវច្បាប់ ញ៉ាំងគេឲ្យសួរសាប ឬតវ៉ាថាម៉េចទៅទៀតពុំកើត ហៅថាវៃច្នៃទាស់ៗ នេះក៏ក្រណាស់ ជាងក្រទាំង៤ខាងលើទៅទៀត។
ដោយហេតុនេះ បានជាបុរាណភាសិតថា ក្រ។
ពាក្យកាព្យឲ្យងាយចាំ
បទកាកគតិ
ក្រកិច្ច ក្រកល ក្រដឹង ក្រយល់ ក្រវៃច្នៃទាស់ ទាំងប្រាំនេះសុទ្ធ តែក្រទាំងអស់ ប្រាជ្ញាស្រួចស្រស់ ទើបក្រឃ្លាតបាន។ ខ្វះការអប់រំ រមែងច្រឡំ ខ្លះៗពុំខាន បើលុះតែខំ អប់រំឲ្យមាន ការថ្នឹកទើបបាន រួចផុតចាកក្រ។ កុំយល់ថាងាយ ទោះការសម្ពាយ សុទ្ធតែកម្រ លុះតែបានរៀន បានស្ដាប់តៗ ទើបបានការក្រ ក្លាយជាងាយខ្លះ។ ទោះកិច្ចតូចទេ ខ្វះការរិះរេ ធ្វើនៅតែងខ្វះ ទោះធ្វើទៅកើត ក៏មិនស្អាតជ្រះ ព្រោះពាក្យថាខ្វះ ផ្ទុយនឹងគ្រប់គ្រាន់។
ចំណែកខាងកល ឧបាយក្រយល់ ក៏ច្រើនតែភ័ន្ត ជួនកាលគំនិត វង្វេងវង្វាន់ ជួនកាលស្លោស្លន់ យល់ខុសទទេ។ បើប្រើតាមកល ដែលគិតពុំយល់ ខ្វះការរិះរេ ចេះតែស្មានៗ បំពានធ្វេសទ្វេ ឬតាមតែគេ នាំខុសជាត្រូវ។
រីឯការដឹង បើគ្មានដំណឹង ក៏ឥតមានផ្លូវ- ណាប្រាប់ឲ្យដឹង មិងមាំងស្រខូវ ការខុសឬត្រូវ ក៏ឥតបានដឹង។ ការដឹងក៏ក្រ បើគ្មានតំណ តជាដំណឹង ឥតមានគំនិត ងងឹតសូន្យឈឹង ហេតុនោះការដឹង ក៏ឈ្មោះថាក្រ។
ចំណែកខាងយល់ ជាការអំពល់ មួយដ៏កម្រ បើគ្រាន់តែដឹង ដោយឮតៗ ប៉ុន្តែខ្លួនស ប្រាប់ថាពុំយល់ ដូចគេសួរថា តើអ្នករាល់គ្នា យល់ឬពុំយល់ រឿងដែលខ្លួនដឹង ដំណឹងសល់វ៉ល់ ខ្លួនថាពុំយល់ ខ្ញុំគ្រាន់តែដឹង។ ហេតុនេះការយល់ លុះតែអំពល់ ពិតពេញទំហឹង បើឥតគំនិត រិះរេជញ្ជឹង ក៏គ្រាន់តែដឹង កម្របានយល់។
រីវៃច្នៃទាស់ ក្រជាងទាំងអស់ ព្រោះច្រើនលើសកល់ នៅគាំងជ្រងោ ដោយគិតមិនដល់ ក៏នៅស្រងល់ ដោះស្រាយពុំរួច, នៅពេលជំនុំ ឬគេមកជុំ គេតាំងផ្ដើមផ្ដួច គេសួរបញ្ហា ណាមួយក្របួច ឯងឆ្លើយពុំរួច នៅធ្មឹងតែម្ដង។ បើមានប្រាជ្ញា រហ័សក្លៀវក្លា គំនិតហ្មត់ហ្មង ឆ្លើយបានភ្លាមភ្លែត ត្រដែតកន្លង អ្នកសួរឥតសង សួរសបវិញទៀត។ ហេតុនោះបានថា ចាស់លោកពោលជា ការណ៍នេះចង្អៀត កម្រមានអ្នក ឈ្លាសវៃឆ្លាតឆ្លៀត គេសួរថែមទៀត ពុំអាចឆ្លើយឆ្លង។ បើរឿងនោះធំ អាចនឹងរលំ ខូចការតែម្ដង ហេតុនោះបានជា ព្រឹទ្ធាចារ្យផង អ្នកចេះហ្មត់ហ្មង ពោលទុកថាក្រ។ ក្រវៃច្នៃទាស់ លើសក្រទាំងអស់ ហៅពេញថាក្រ លុះតែរៀនគិត ឲ្យបានល្អិតល្អ នោះទើបក្ដីក្រ នេះឃ្លាតចេញឆ្ងាយ៕៚
ថ្ងៃពុធ ទី២៤ កក្កដា ព.ស.២៥១២ គ.ស.១៩៦៨.
សម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជ.ណ. ជោតញ្ញាណោ
ប.អ.ស. – អ.ម.រ.
សញ្ញាប័ត្រព្រះអភិធជៈមហារដ្ឋគរុ នៃសហភាពភូមា ខែកុម្ភៈ 10, 2011
Posted by សុភ័ក្ត្រ in ពីនេះពីនោះ.4 comments
ព្រះអភិធជៈមហារដ្ឋគរុ នៃសហភាពភូមា
ជាសញ្ញាប័ត្រភូមាខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតផ្នែកខាងសមណ បានថ្វាយមកសម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ
ព.ស.២៥០១ គ.ស.១៩៥៧
រូបថតនៃសម្ដេចជាអម្ចាស់ ខែមករា 16, 2011
Posted by សុភ័ក្ត្រ in រូបភាព.1 comment so far
http://www.templenews.org/gImages/newsChatthaSangayanaJotannanoChuonNath.jpg
អបាយមុខ ខែធ្នូ 16, 2010
Posted by សុភ័ក្ត្រ in កំណាព្យ.add a comment
អបាយមុខ
ពាក្យថា អបាយមុខ នេះជាភាសាសំស្ក្រឹត និងបាលី, បើរើសើឲ្យឃើញរូបសព្ទមាន៣ផ្នែក គឺ អប (អៈប៉ៈ) “ ប្រាស, ទាស, ចេញ, ឃ្លាតចេញ” , អាយ (អាយ៉ៈ) “ សេចក្ដីចម្រើន” , មុខ (មុខៈ) “ ប្រមុខ, ប្រធាន, ប្រភព” រួមគ្នាភ្ជាប់ជា អបាយមុខ ប្រែថា “ ហេតុជាប្រមុខនៃការប្រាសចាក សេចក្ដីចម្រើន គឺហេតុជាប្រធាននៃសេចក្ដីវិនាស” ។ ព្រះពុទ្ធសាសនាបានប្រាប់ថា អបាយមុខ, ដោយសង្ខេប,អបាយមុខមាន៤យ៉ាងគឺ៖
១. ឥត្ថីធុត្ត ការលេងស្រី;
២. សុរាធុត្ត ការលេងស្រា;
៣. អក្ខធុត្ត ការលេងល្បែងភ្នាល់ ឬល្បែងស៊ីសង;
៤. បាបមិត្ត មានជនប្រព្រឹត្តអាក្រក់ជាមិត្រ។
ទាំង៤យ៉ាងនេះ ជាប្រមុខនៃការហិនហោច ឬសេចក្ដិវិនាស។ បណ្ដាអបាយមុខទាំង៤ យ៉ាងនេះ, បុគ្គលណាញៀនជាប់ទោះត្រង់អបាយមុខណាក៏ដោយ, បុគ្គលនោះរមែងតែងដល់នូវការហិនហោច ឬវិនាសទ្រព្យធន បើមិនច្រើនក៏តិច ពុំដែលខានឡើយ។
ពាក្យកាព្យបញ្ជាក់ឲ្យងាយចាំ
ពាក្យ៧
អបាយមុខជង្រុកហិន សង្កិនឲ្យក្ដៅដួងហឫទ័យ
ច្រើននាំអ្នកលេងឲ្យសន្ធៃ យប់ថ្ងៃដេកព្រួយនឹកស្ដាយក្រោយ។
កំពុងប្រព្រឹត្តងងឹតឈឹង លុះដល់រំពឹងឃើញញឹកញយ
ទើបបានយល់ច្បាស់ថាខ្លួនធ្លោយ ជួនក៏បណ្ដោយដេញជើងទៀត។
ដេញជើងត្រាតែឃើញលិចលង់ រឹតតែល្ងង់ទ្រូងចង្អៀត
អ្នកខ្លះម្ល៉ឹងហើយនៅតែឆ្លៀត អង្រៀតនឹងស្លាប់ទើបថយក្រោយ។
ទំរាំភ្ញាក់ខ្លួនជួនអស់ទ្រព្យ ជួនកាលធ្លាក់ជាប់ដល់រូបខ្សោយ
កើតរោគឈឺចាប់ស្លាប់បណ្ដោយ គួរឲ្យព្រឺខ្លាចអបាយមុខ។
ហេតុនោះយុវជនយុវតី នាងអ្នកប្រុសស្រីគួរខ្លាចទុក
ឲ្យហើយពីក្មេងទាន់មានសុខ ត្រូវខំសម្រុកប្រឹងរៀនសូត្រ។
នាងអ្នកចូររៀនកុំធុញទ្រាន់ ទាន់វ័យនៅក្មេងត្រូវខំស្រូត
ស្រូតរៀនឲ្យទាល់តែរហូត បានដល់កោះត្រើយសឹមសម្រាក។
វិទ្យាជាទ្រព្យដ៏ចម្បង កន្លងលើសលែងឥតទ្រព្យសាក
ជាទ្រព្យស្រាលផងមិនលំបាក វេចជាបង្វេចស្ពាយពុនរែក។
ទៅមកយកជាប់ទៅជាមួយ វិទ្យាអាចជួយឃើញទាន់ភ្នែក
ចង់បានអ្វីៗវិទ្យាស្រែក ហៅទ្រព្យប្លែកៗឲ្យមូលមក៕៚
វត្តឧណ្ណាលោម ក្រុងភ្នំពេញ, ថ្ងៃចន្ទ្រ ទី២២ កក្កដា ២៥១២
១៩៦៨
សម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជ.ណ. ជោតញ្ញាណោ
ប.អ.ស. – អ.ម.រ.
X
X X
ស្រង់ពីសៀវភៅស្នាព្រះហស្តក្រោយបង្អស់នៃសម្ដេចព្រះមហាសុមេធាធិបតី ជួន ណាត
បទសម្ភាសអក្សរសាស្ត្ររបស់សម្ដេចព្រះសង្ឃរាជជួន ណាត (ភាគទី៥) ខែវិច្ឆិកា 17, 2010
Posted by សុភ័ក្ត្រ in បទសម្ភាស.3 comments
តពីភាគទីបួន ចុចខាងក្រោមដើម្បីស្ដាប់ ភាគទីប្រាំ
… បានជាហៅថាមនុស្សហ្នឹង! ប្រែថា សត្ត។ សត្តវិតេសោ ឬ វិតេស្សសត្តោ ពីព្រោះយកបទដទៃហ្នឹងមកផ្សំទៅប្រែថាម៉េចមនុស្សហ្នឹង។ មនុស្សមកអំពី ម៉ាន់ ម និង ន យើងអាន ម៉ាន់ ឬ មន ក៏ថាទៅចុះ គេប្រែថា ដឹង។ ហើយផ្សំនឹង ឧសៈ ឧស suffixeឧសបច្ច័យ។ ម៉ាន់ និង ឧស ទៅជា មនុស្ស (manus) សរសេរអក្សរនែរ៉ូម៉ាំង រ៉ូម៉ាំងទៅឃើញហើយ មើល៍ៗ មើល លោក ឡូតមកសរសេរបន្តិចមើល៍ អើ! សរសេរទៅ សរសេរ ម [M-A-N] Man បើយើងអានតាមបាលីគេថា មនៈៗៗ ប៉ុន្តែថា មនៈៗ ហ្នឹងកុំថា គេថា អានថា ម៉ាន់។ ម៉ាន់ ហើយនឹងឧសៗពីរ ទេ! មិនមែនអីចឹងទេ! plus ទេ! ជើងក្អែក អើ! អីចឹង ឧស សពីរ S ពីរ អើ! មន និង ឧស ចុះឧសនោះ មកពីអី? ឧស ហ្នឹង suffixe បច្ច័យ សម្រាប់ចុះមក ឲ្យទៅជានាមសព្ទ ពីព្រោះ ម៉ាន់ហ្នឹងប្រែថា ដឹង ដល់បំបែក verbe ទៅជា នតិ គេដឹង មនន្តិ គេទាំងឡាយដឹង មនសិ ឯងដឹង មនាមិ អញដឹង ខ្ញុំដឹង មនាម យើងទាំងឡាយដឹង វាអីចឹងទៅវិញ។ អាហ្នឹងបំបែក verb វាដូចជា៖ Je suis, Tu es អីចឹង ដូចជាបារាំងអីចឹង។ ចុះឥឡូវបើឲ្យមកជានាម ពាក្យនេះផ្សំឧសបច្ច័យទៅជាយ៉ាងម៉េច? ទៅជាមនុស្ស ប្រែថា អ្នកដឹងនូវការខុសនិងត្រូវ ដឹងនូវហេតុ ខុសនិងត្រូវ។ ចុះបើយើងយកពាក្យហ្នឹងមកនិយាយថាអី អ្នកដឹងខុសត្រូវ ថា សត្តវិសេស។ គេហៅ សត្តវិសេស ពីព្រោះវាសត្វទាំងអស់គ្នាៗ គោក៏សត្វ ក្របីក៏សត្វ មនុស្សយើងហ្នឹងក៏សត្វ ព្រហ្ម ទេវតាអីក៏សត្វ ពីព្រោះសត្តហ្នឹងវាប្រែថា អ្នកជាប់ជំពាក់ដោយអារម្មណ៍ ដោយនែកៗ! គំនិត គេហៅសត្តហ្នឹងប្រែថា មនុស្សដែលនៅជំពាក់ទាក់ទិននឹងការខុសការត្រូវ ការអាក្រក់ ការល្អសព្វគ្រប់ហ្នឹងគេហៅ សត្វ។ រួចចុះមនុស្សហ្នឹង អីថាសត្វដែរ ប៉ុន្តែហ្នឹង សត្ត សត្តវិសេស យ៉ាងម៉េច ហៅសត្តវិសេស ថាសត្វដែលទីទៃពីគោ ក្របី ហ្នឹងយើងនិយាយឲ្យជ្រៅទៅ គេនិយាយអីចឹងថាសត្តវិសេស ជាអ្នកដឹងខុសត្រូវ អាហ្នឹងហៅ មនុស្ស។ ហើយចុះបើស្រីទៅជា មនុស្សី ប៉ុន្តែយើងមិនដែលប្រើមនុស្សីទេ ប៉ុន្តែបាលីគេមាន មនុស្សោ សត្តវិសេស ប្រុស គឺថាមនុស្ស ប្រុស។ មនុស្សី មនុស្សស្រី ប៉ិនឥឡូវបើយើងយកអាហ្នឹង មកប្រើថា នែក! ឃើញមានមនុស្សីម្នាក់ដើរទៅជើងទៅ ហ្នឹងវាមិនដែលចេះសោះ ថាមនុស្សស្រី មនុស្សប្រុស ប៉ុន្តែត្រូវជ្រាបថា មនុស្សហ្នឹងមកពីប្រែថា អ្នកដឹងខុសត្រូវ មួយទៀត មានន័យមួយទៀតក្រៅពីព្រះពុទ្ធសាសនា មកពី មនុ ហើយនឹង អបច្ចៈ។ អបច្ចៈ ប្រែថា កូនចៅ ថាពូជពង្ស មនុ គឺព្រះចៅមនុ ដែលជាស្ដេចកើតដំបូងបំផុតគេហៅបឋមក្សត្រ នោះ ដែលកើតឡើងមានទឹក មានដី នៅឯឥណ្ឌាឯណោះទេ មិនមែននៅស្រុកខ្មែរយើងទេ ប្រទេសកម្ពុជាកាលណោះនៅជាសមុទ្រទេ។ រួចស្ដេចហ្នឹងហើយដែលដំបូងបំផុតគេហៅ ក្សត្រិយៈ ហៅតាមសំស្ក្រឹតថាក្សត្រិយៈ ហៅតាមបាលី ខត្តិយៈ ប្រែមកថាម៉េច? ថាម្ចាស់ស្រែ មេស្រែ ពីព្រោះដើមដំបូងមានប្រយោជន៍អី គ្រាន់តែត្រួតត្រាលើស្រែចម្ការអីចឹងមក វាយូរមក វាគ្រាន់តែត្រួតត្រាលើស្រែចម្ការ។ គេធ្វើរាល់គ្នាអីចឹង មួយឆ្នាំៗគេជូនគេថ្វាយស្រូវអង្ករ អីមកទៅ លោកចេះតែទទួលសោយសេចក្ដីសុខទៅ ព្រះចៅដែលដំបូងបំផុតហ្នឹងទ្រង់ព្រះនាមព្រះបាទ មនុ មានក្មួយមួយ ឈ្មោះ មនោសារៈ។ មនោសារៈ នេះជាគ្រូច្បាប់។ ឯកឧត្ដមមានជ្រាបទេ! ច្បាប់បុរាណគេនមស្ការគោរពមនោសារៈហ្នឹង។ មនោសារៈហ្នឹងគឺជាក្មួយរបស់ព្រះចៅមនុ បានជាពួកយើងដែលកើតតៗមកហៅ មនុស្ស ម៉េចក៏ហៅមនុស្ស? ថាជាពូជពង្សរបស់ព្រះចៅមនុ អានេះបែបមួយ។ បើនិយាយក្រៅពីរបៀបព្រះពុទ្ធសាសនា តាមពង្សាវតារលោក នែក! នេះអាត្មាធៀបដោយឡែកផ្សេងទេ។ និយាយពីវិសេសហ្នឹងទេ គេហៅថាសត្តវិសេសនោះ ជាពិសេស ដោយពិសេស ឧបមាថា គេនិយាយអីចឹង ទៅក្នុងជំនុំចំណោម ដូចសម្ដេចអីវ៉ាន់ លោកស្ដេចទៅខេត្តក្រៅ ខេត្តអីចឹងទៅ មានលោកចៅហ្វាយខេត្ត មានលោកបាឡាត់ខេត្ត បាឡាត់ស្រុក ភួឈួយអី ឬមេឃុំអីជាដើម រួចគេសង់សាលា សង់សាលារៀនអីចឹងទៅ ព្រះអង្គលោកទៅសម្ពោធប្រទានកាត់ខ្សែបូអីចឹងទៅប៉ុន្តែក្នុងបណ្ដាមនុស្សទាំងអស់ដែលមកជួបជុំហ្នឹង តើដែលធ្វើការហ្នឹង អ្នកណាៗដែលចេញប្រាក់កាសច្រើនជាងគេអ្នកណាដែល អើ! យកចិត្តទុកដាក់ជាងគេហ្នឹង គេនិយាយថា ដូចសម្ដេចលោកថា សម្ដេចឪមានព្រះទ័យ រីករាយត្រេកអរណាស់ និងអស់កូនចៅ ដែលបានកសាងសាលារៀនធំដុំនេះ ល្អស្អាត ថ្កុំថ្កើងនេះ សុំអរគុណទាំងអស់គ្នាដែលបានជួយពូតដៃគ្នាធ្វើនេះ ជាពិសេសអរគុណចំពោះលោកចៅហ្វាយខេត្ត គឺលោកចៅហ្វាយខេត្តនោះ គេធំជាងគេផ្ដើមការហ្នឹង ហ្នឹងជាពិសេស។ រួចនាងកញ្ញា ប្រកាន់ថា សម្រាប់តែសម្ដេចព្រះប្រមុខរដ្ឋ សម្រាប់សម្ដេចក៏បានយើងក៏ប្រើបាន ដូចជាយើងទៅឯណាៗបុណ្យទានអី ឬយើងទៅជាភ្ញៀវពន្លឺគេអី យើងនិយាយថា ខ្ញុំសុំអរគុណបងប្អូនទាំងអស់គ្នា ជាពិសេសគឺ មីងម៉ៅ មីងម៉ៅគាត់ចាត់ការហ្នឹង គឺថាគាត់នឿយហត់ជាងគេណាស់ នែក! ហ្នឹងក៏យើងនិយាយបាន គឺថាដោយឡែក គឺថា specialiste ប្រហែលជាស្ដាប់បានហើយនាងកញ្ញា។ ប៉ុណ្ណឹងហើយអាត្មាសុំដោះស្រាយប៉ុណ្ណឹងហើយ នាងកុំឆ្ងល់ កុំឆ្ងល់ពិសេសហើយវិសេសនោះ។ អ្ហេ៎! នាងនេះនិយាយនេះអាត្មាមិនមើលទេ ថាតែឮវិទ្យុថា ដំណឹងពិសេស អីថាមិនសូវចង់ស្ដាប់ទេ ខឹងណាស់ ម៉េចក៏ប្រញ៉ាប់អីចឹង កុំខឹងកុំអី ខំរៀនទៅ។ យី! ឯងចង់ចំអន់នាងហ្នឹងបន្តិច ហ្អេ! មើល៍ទៅក្រញើតក្រញ៉ាំងថប់តែដល់មានផ្ទះសម្បែងទៅ ថប់ឈ្លោះនឹងប្ដីទេអញ… ដូចជាបែបមុតមាំណាស់។ សុំទោសចុះ! នាងឯងកុំខឹងនឹងអាត្មា ដោះស្រាយរួចហើយ និយាយឲ្យសើចទេអស់ប៉ុណ្ណឹងហើយ។
អូ! អាត្មាឮសូរវិទ្យុ សុំទោសដល់អ្នកអានវិទ្យុពីថ្ងៃទី១៤ ខែកក្កដា នេះ នៅម៉ោង២១កន្លះ អានមិនដឹងជា ត្រង់រឿងអីទេ ឮ វញ្ចនៈ ប្រវញ្ចនា ប៉ុន្តែគេបដិសេធ ន ដាក់ឲ្យទៅ គេថា ប្រវ័ញ្ច ការប្រវ័ញ្ច រួចទៅអានឮថា [វ៉ាញ់ ចាក់ នា]។វញ្ចនា ចុះម៉េចលោកអ្នកអាន ម៉េចក៏មិនគិត ក៏ចេះតែរអិលមាត់ មិនពិបាកសោះអក្សរ ច នៅពីលើ ន រួចពាក្យតែមួយម៉ាត់ បើ ច ដាក់ជើង ន គេអានថា ច្ន – ច្នា ចុះម៉េចទៅជា [វាញ់ ចាក់ នា] ទៅវិញ ក៏មិនថា [វាញ់ ចាក់ ណា]។ វ័ញ្ចនា ប្រវ័ញ្ចនា។ ដូចមិថុនា អីចឹង [មិ ថុ ណា] អាត្មាឮន៏! ការសម្រេច នែក! លោកបាត់ដំបង លោកសៀមរាបណោះ! សម្ដីសំដៅសម្ដេចសព្វព្រះរាជហឫទ័យណាស់ ប៉ុន្តែទាស់អានខែ [មិ ថុ នា] អ្ហែ៎! លោកហ្នឹងដូចជាគ្មានស្ដាប់គេសោះ គេអាន [មិ ថុ ន៉ា] មិថុនាហ្នឹង មិនបាច់នរណាបង្គាប់ គេថា មិថុ។ ថុ ហើយនឹង ន វាភ្ជាប់គ្នា ថ ដាក់ជើង ន ថ្ន – ថ្នា គេថា ថ្នង គេថា ថ្នាំង ហ៊ឺ! គេថា ថ្នាំ គេមិនថាធ្នង ឯណា ចុះម៉េចទៅជា មិថុនា ទៅវិញ។ តិចលោកថាចុះបើន នា មិនឲ្យគេថា នា យ៉ាងម៉េច? រួចចុះមានតែ ព្រះពុទ្ធសាស្ន៊ា ទៀតហើយ នែក! អានេះ ន ដែរ។ ពុទ្ធសាស្ន៊ា, ក្រសួងឃោស្ន៊ាការ, … អ្ហ៎ក! វាសនា ហ្នឹងក៏វា ន អីចឹងដែរ មានថាវាសនាទៅ អក្សរខ្មែរហ្នឹងវាមានគោលរបស់គេ ពាក្យតូចពាក្យធំ សំឡេងវាខុសគ្នាដែរ…
